Een dikke week geleden vierden mijn ouders hun huwelijksjubileum. Het was een feestelijke dag, bijzonder om te zien dat ruim 60 kinderen, klein- en achterkleinkinderen zijn voortgekomen uit deze twee mensen.
In de nacht voor het feest stond ik stil bij hun leven en kwam tot de conclusie dat ik ze zo bijzonder vind, dat ik daar aandacht aan wilde geven.
Bij ons thuis is het niet de gewoonte om te praten over moeilijke zaken: als je iets niet bespreekt is het ook niet zo zwaar. Dit levert natuurlijk een soort veiligheid op, maar het kost ook wat: een stuk eigenheid en kleur aan ieder van ons.
In de afgelopen jaren heb ik geleerd om kwetsbaar te durven zijn, om ook moeilijke dingen bespreekbaar te maken en dat heeft mij meer mens gemaakt. Ik gunde het mijn ouders om ook meer zichtbaar te worden voor hun kinderen en kleinkinderen.
Op de dag van het feest heb ik verteld dat ik de traditie van feest vieren op jubileumjaren graag wil voortzetten, maar dat ik de gezinstraditie van het onbespreekbaar laten van moeilijke dingen wilde verbreken.
Ik heb verteld dat iedereen zijn processen doormaakt, dat wij als ouders het beste wat we hebben aan onze kinderen meegeven, zoals zij dat doen met hun kinderen en zoals mijn ouders dat hebben gedaan bij ons.
Maar dat niemand van ons zijn kinderen alles kan geven wat ze nodig hebben.
Daarna heb ik een aantal zaken verteld die moeilijk waren in het leven van mijn ouders. Gebeurtenissen die gemakkelijk hadden kunnen leiden tot verwijdering en scheiding van mijn ouders, maar die zij hebben omgebogen tot een verbinding tussen hen beiden.
Onrechtvaardige gebeurtenissen die hen overkwamen, zoals een ongeluk en ziekte.
Maar ook honger en onveiligheid in de oorlog, beschietingen, gescheiden zijn van hun ouders door de omstandigheden e.d.
Toch zijn zij na 55 jaar nog steeds bij elkaar en houden ze nog steeds van elkaar. Super gaaf toch?
Na het vertellen van die hindernissen in hun leven, heeft mijn vader zijn emoties met ons gedeeld.
Later onder het barbecueën kwamen veel jongvolwassen neven en nichten naar me toe om me te bedanken voor het belichten van die andere kant van hun grootouders. Dat ze nu meer zien dan de lieve zorgzame oma die hen graag verwend en de opa met de twee rechterhanden. Dat ze voor het eerst stil hebben gestaan bij het feit dat ook opa en oma een verleden hebben, dat ze moeilijkheden hebben meegemaakt en dat die hen gevormd hebben.
Mijn vader en moeder hebben meer kleur gekregen in onze ogen, omdat ze meer zichtbaar zijn geworden. Het heeft een verbondenheid opgeleverd tussen de kinderen en kleinkinderen die bijna tastbaar was. We hebben samen emoties gedeeld, een traan gelaten om dat wat zo moeilijk is geweest voor onze (groot)ouders.
Mijn ouders hebben van ons erkenning gekregen voor al dat onrecht in hun leven EN erkenning voor hun inzet in ons leven. Al met al was het een geweldige dag!
Wat betreft mijn praktijk: ik heb bij de bibliotheek een aanvraag ingediend om daar eens per maand een inloopspreekuur te mogen houden en eenmalig een workshop voor ouders van samengestelde gezinnen.
Helaas is mijn aanvraag na 2 dagen al afgewezen.
Op zoek naar nieuwe mogelijkheden voor mijn praktijk, naar nieuwe mogelijkheden voor mij! www.praktijkanitaterlouw.nl
Ik vind het nog altijd moedig van u dat u al die dingen verteld hebt met opa en oma's 55 jaar trouwen!
BeantwoordenVerwijderen