Verbinding en erkenning door het onnoembare te vertellen

Een dikke week geleden vierden mijn ouders hun huwelijksjubileum. Het was een feestelijke dag, bijzonder om te zien dat ruim 60 kinderen, klein- en achterkleinkinderen zijn voortgekomen uit deze twee mensen.

In de nacht voor het feest stond ik stil bij hun leven en kwam tot de conclusie dat ik ze zo bijzonder vind, dat ik daar aandacht aan wilde geven.

Bij ons thuis is het niet de gewoonte om te praten over moeilijke zaken: als je iets niet bespreekt is het ook niet zo zwaar. Dit levert natuurlijk een soort veiligheid op, maar het kost ook wat: een stuk eigenheid en kleur aan ieder van ons.

In de afgelopen jaren heb ik geleerd om kwetsbaar te durven zijn, om ook moeilijke dingen bespreekbaar te maken en dat heeft mij meer mens gemaakt. Ik gunde het mijn ouders om ook meer zichtbaar te worden voor hun kinderen en kleinkinderen.

Op de dag van het feest heb ik verteld dat ik de traditie van feest vieren op jubileumjaren graag wil voortzetten, maar dat ik de gezinstraditie van het onbespreekbaar laten van moeilijke dingen wilde verbreken.

Ik heb verteld dat iedereen zijn processen doormaakt, dat wij als ouders het beste wat we hebben aan onze kinderen meegeven, zoals zij dat doen met hun kinderen en zoals mijn ouders dat hebben gedaan bij ons.

Maar dat niemand van ons zijn kinderen alles kan geven wat ze nodig hebben.

Daarna heb ik een aantal zaken verteld die moeilijk waren in het leven van mijn ouders. Gebeurtenissen die gemakkelijk hadden kunnen leiden tot verwijdering en scheiding van mijn ouders, maar die zij hebben omgebogen tot een verbinding tussen hen beiden.

Onrechtvaardige gebeurtenissen die hen overkwamen, zoals een ongeluk en ziekte.

Maar ook honger en onveiligheid in de oorlog, beschietingen, gescheiden zijn van hun ouders door de omstandigheden e.d.

Toch zijn zij na 55 jaar nog steeds bij elkaar en houden ze nog steeds van elkaar. Super gaaf toch?

Na het vertellen van die hindernissen in hun leven, heeft mijn vader zijn emoties met ons gedeeld.

Later onder het barbecueën kwamen veel jongvolwassen neven en nichten naar me toe om me te bedanken voor het belichten van die andere kant van hun grootouders. Dat ze nu meer zien dan de lieve zorgzame oma die hen graag verwend en de opa met de twee rechterhanden. Dat ze voor het eerst stil hebben gestaan bij het feit dat ook opa en oma een verleden hebben, dat ze moeilijkheden hebben meegemaakt en dat die hen gevormd hebben.

Mijn vader en moeder hebben meer kleur gekregen in onze ogen, omdat ze meer zichtbaar zijn geworden. Het heeft een verbondenheid opgeleverd tussen de kinderen en kleinkinderen die bijna tastbaar was. We hebben samen emoties gedeeld, een traan gelaten om dat wat zo moeilijk is geweest voor onze (groot)ouders.

Mijn ouders hebben van ons erkenning gekregen voor al dat onrecht in hun leven EN erkenning voor hun inzet  in ons leven. Al met al was het een geweldige dag!

Wat betreft mijn praktijk: ik heb bij de bibliotheek een aanvraag ingediend om daar eens per maand een inloopspreekuur te mogen houden en eenmalig een workshop voor ouders van samengestelde gezinnen.

Helaas is mijn aanvraag na 2 dagen al afgewezen. 

Op zoek naar nieuwe mogelijkheden voor mijn praktijk, naar nieuwe mogelijkheden voor mij!  www.praktijkanitaterlouw.nl

who am I en andere zaken

Vorige week beloofde ik om wat over mezelf te vertellen, voor wie me niet kent: ik ben getrouwd, heb 4 kinderen en 6 stiefkinderen en 10 stiefkleinkinderen :-), dat hoor je toch maar weinig mensen zeggen he? Ik doe het ook maar niet meer, meestal zeg ik: de kleinkinderen van mijn man.
Onze kinderen variëren in leeftijd van 10 tot 36 jaar, de kleinkinderen van 10 jaar tot ongeboren. We hebben dus van alles wat.

Toen mijn man en ik zo'n 13 jaar geleden voor elkaar kozen, waren we vooral gek op elkaar en hoe het met de kinderen zou gaan, zagen we wel. Volkomen onbewust van wat ons te wachten stond!
Na een paar jaar een samengesteld gezin, liep ik vast. Ik ben hulp gaan zoeken en een contextuele pastorale cursus gaan volgen om meer inzicht te krijgen in mezelf en anderen. Wat zorgt er voor dat ik zo reageer, waarom vind ik dat moeilijk, wat drijft mijn kind, waarom maak ik ruzie over.... enz. Maar ook: wat gaat er goed, wie ben ik en wat wil ik, grenzen aangeven mag (grenzen zijn zelfs noodzakelijk!) en conflicten mogen er zijn. Dit is een proces wat toen begonnen is en wat  nog steeds gaande is.
Nu 8 jaar verder kijk ik terug en sta verbaasd wat ik allemaal heb geleerd en hoe het leven, ikzelf en ons gezin (weer) leuk zijn geworden.

En dat wat ik heb geleerd, wil ik graag doorgeven.
Doorgeven aan al die mensen, die net als ik was, nog onbewust zijn. Voor wie het leven zwaar is en uitzichtloos. Naar hen wil ik luisteren en hen spiegelen, kijken naar wat er goed gaat en dat uitbouwen. Met hen onderzoeken waar ze vandaan komen, wat hen gevormd heeft, of het rechtvaardig was en stilstaan bij hun verdriet en gemis. Erkenning geven voor hun inzet of voor het onrecht wat hen is overkomen.
Zodat ook zij kunnen groeien en sterker worden, zodat ook zij mogen worden wie ze zijn, zodat ook zij weer kunnen genieten van het leven, zichzelf en elkaar.
Dat is mijn drive om als contextueel hulpverlener te werken, om lessen te ontwikkelen en te geven en ook om voor mezelf te beginnen. Zodat ook inwoners van Heerhugowaard, Alkmaar en de hele kop van Noord Holland hulp kunnen krijgen als dit is wat bij hen past.
De website van mijn praktijk is te vinden op www.praktijkanitaterlouw.nl

Wat betreft de naamsbekendheid vergroten van mijn net gestarte praktijk: ik ben aan het twitteren geslagen! Ik voel me wel een twitteranalfabeet, maar geniet er ook van. Nieuwe contacten opdoen, links volgen die worden doorgegeven, leren over van alles wat met een praktijk te maken heeft, echt leuk, informatief en gezellig zelfs. Wil je me volgen: @anitaterlouw, lekker simpel dus.

een nieuw begin?!

Vandaag is het ruim 5 maanden geleden dat ik met mijn vriendin bij de Kamer van Koophandel stond en mij heb laten inschrijven als zelfstandige zonder personeel.
De praktijk Anita Terlouw werd geboren in de maanden daarna.
Er ging veel tijd zitten in het uitzoeken waar je aan moet voldoen belasting technisch, administratief, maar ook professioneel op vakgebied. Uren gesurfd om informatie te vinden, lang leve internet!
Gepiekerd over de naam, een website ontworpen, visitekaartjes gemaakt, een overeenkomst opgesteld voor cliënten en ga zo maar door.
Nu is het moment gekomen om de volgende stap te zetten: meer naamsbekendheid voor de praktijk Anita Terlouw.
Ik wil jullie uitnodigen om met me mee te gaan op deze reis.
Plannen genoeg: korte cursussen opzetten b.v. werken aan eigenwaarde, een gespreksgroep opstarten voor ouders in samengestelde gezinnen, publiciteit daar voor zoeken in de weekkrantjes in de buurt, ruimte zoeken om dit alles te laten plaatsvinden en een folder ontwerpen.
Ik sta open voor meer ideeën!
In mijn volgende blog zal ik me fatsoenlijk voorstellen en wat over mezelf vertellen, tot dan!