update: gespreksgroep samengestelde gezinnen, cursus Grenzen!, folders, fotoshoot

Zo vlak voor de vakantie veel geregeld voor het komende seizoen. Fijn dat ik zoveel kon bereiken en dat nu voor een tijdje los mag laten!

Als eerste heeft Karin Terlouw (www.karinterlouwfotografie.nl) foto's van mij gemaakt voor mijn website en als profielfoto. Je kunt er een aantal van bewonderen via mijn eigen website (www.praktijkanitaterlouw.nl) of op de site van Karin onder Gallerie/portretten. Ze heeft superfoto's gemaakt! Hieronder een voorproefje...

Verder heb ik vanmorgen een traject afgerond met Buurthuis de Hoeksteen, zodat ik daar in oktober/november een cursus Grenzen! mag geven. Deze zal plaatsvinden op dinsdagmorgen van 9.30 -11.00 uur vanaf 4 oktober en dan iedere week (behalve de herfstvakantie).
We hebben afspraken gemaakt over praktische zaken als welke zaal, koffie/thee e.d., maar ook hoe gaan we de pr verzorgen. Onder de vlag van De Hoeksteen brengen zij de cursus onder de aandacht van de pers. In het buurthuis zelf mag ik niet alleen reclame maken voor de cursus Grenzen!, maar ook voor de gespreksgroep voor samengestelde gezinnen.

Voor de gespreksgroep ouders van samengestelde gezinnen zijn de eerste aanmeldingen binnen. Deze avonden zullen bij ons thuis plaatsvinden, ook vanaf 4 oktober, iedere twee weken een avond.
Op dit moment wacht ik op de folders voor de gespreksgroep, het ontwerp ligt bij de drukker.
Na de vakantie wil ik de folders verspreiden via huisartsen, scholen, bibliotheek, maatschappelijk werk De Weringh, buurthuizen en misschien nog meer instanties.
Ik verwacht dat deze avonden heel helpend zullen zijn voor de betrokken ouders. Helpend in hun proces, herkenning van patronen, loslaten van het 'moeten', betrokkenheid op elkaar en ruimte om jezelf te mogen zijn.

Al deze dingen vragen ook aanpassingen van mijn website.Daar ben ik dus volop mee bezig. Alles wat voor de vakantie is afgerond is meegenomen. Tegelijk wil ik niet half overspannen op vakantie, dus dat is een voortdurend zoeken naar balans, een leuke uitdaging!

Voor iedereen die alweer terug is: welkom thuis, werk ze weer!
Voor diegenen die nog weg gaan: een hele fijne tijd, ontspan en geniet!
En voor hen die nu op vakantie zijn: geniet er van en straks weer relaxt aan het werk!

Fotoshoot

Vanavond kwam Karin om een fotoshoot te doen voor nieuwe profielfoto's en voor foto's op mijn website, www.praktijkanitaterlouw.nl
Ik heb al prachtige foto's op haar camera zien staan, maar ik moet geduld hebben.
Geduld.... wie heeft dat uitgevonden?

Net zag ik deze foto op de mail, als voorproefje :-), nu ben ik nog nieuwsgieriger naar de rest!

Wordt vervolgd dus....

Wil je ook op de foto bij Karin? Ze is heel gunstig geprijsd en ze kan er wat leuks van maken!
www.karinterlouwfotografie.nl

zichtbaar zijn

Woensdagmiddag, we vieren de derde verjaardag van mijn bonuskleinzoon. Uitgelaten, maar ook een beetje schuchter staat hij op een grote kruk als we voor hem willen zingen. Eigenlijk durft hij niet zo goed, zoveel grote mensen, zoveel kinderen en hij daar in het midden. Al die ogen op hem gericht - grote zus schiet te hulp: zal ik bij je komen staan? Nu durft hij wel! Al drie jaar, glimmend staat hij midden in de kring. Zichtbaar voor ons allemaal, zichtbaar voor zichzelf.

Woensdagmorgen, Rita zit bij mij, een sterke vrouw, begin veertig. Zorgverlener, moeder van meerdere kinderen en pleegkinderen.
Oudste in een groot gezin met een boerenbedrijf. Al jong hielp Rita mee met de verzorging en opvoeding van de kleintjes, de klusjes in huis en op de boerderij. Vader en moeder werkten hard en Rita hielp mee waar ze kon.
De oudste broer van vader was dominee geworden en vaders vader, Rita's opa was erg trots op zijn oudste zoon.
Rita's vader had het gevoel niet van betekenis te zijn voor opa. Hij werkte de rest van opa's leven hard om diens goedkeuring te krijgen. Hij leidde zijn bedrijf, zijn leven en zijn gezin zoals opa dat wilde. Wachtend op goedkeuring....
Rita schikte zich in de wensen van haar ouders, ze was ijverig, trouw en nauwgezet. Toen haar ouders in haar puberteit er voor kozen om naar een andere, kleine kerk te gaan, volgde ze zonder tegenspraak. Ze kwam hierdoor in een isolement op school en in de buurt.

In mijn gesprek met Rita praten we over haar jeugd. Ik benoem dat ze hard gewerkt heeft en veel verantwoordelijkheid heeft gedragen en ik vraag haar wie dat gezien heeft, wie er oog voor had. Niemand, zegt ze. Ik vraag me hardop af of dat niet eenzaam is geweest en Rita gaat hier direct op in: die eenzaamheid vond ze vreselijk. Maar ja, daar heb ik nooit bij stilgestaan, zo was het nou eenmaal voegt ze er aan toe.

Even later vertelt ze over haar kinderen en de botsingen die af en toe plaatsvinden tussen hen en haar. Ze zegt dat ze zich soms afsluit voor iedereen als ze erg onder druk komt te staan.  Ergens in haar verhaal glipt er ineens uit haar mond: en dan moet ik iets met mijn gevoel, maar mijn gevoel: daar ben ik doodsbang voor!

Ik neem de duplopoppetjes en zet ze neer op tafel. De grote Rita en het kindje Rita, haar ouders met hun kleine kinderen, haar opa en oma. Al pratend bespreken we de indruk dat vader nog iets nodig had van opa. Dat hij daardoor niet de vader voor Rita kon zijn die zij nodig had. Dat er nood was bij Rita's ouders, waardoor Rita zichzelf ging wegcijferen, onzichtbaar werd. Ik zet haar kleine kind op een blokje en ze ziet dat ze daarmee op dezelfde hoogte staat als haar ouders. Er komt nog een blokje bij, ze komt nog hoger te staan, eenzamer ook. Van grote betekenis om het gezin draaiende te houden, niemand die het zag. Zijzelf het minst.

Dan zet ik Rita's kinderen er bij en ik vraag haar wat er gebeurt in een conflict. Wie 'vecht' er met de kinderen? De grote Rita of het kind? Wie roept dat ze zich moeten gedragen, dat ze volgzaam horen te zijn?
Dit is voor Rita een bijzonder moment, zoveel herkenning. Dit geeft een hele grote klik zegt ze zelf.
Ik benoem haar eenzame positie nog een keer, haar harde werken, het verlies van haar eigenheid, het niet stil kunnen staan bij wie zij was of wilde zijn . Ze voegt er aan toe: ik heb eigenlijk geen jeugd gehad, heb nooit kind kunnen wezen. En ja, hoeveel ruimte kun je dan je eigen kinderen geven?

We besluiten het gesprek en in mijn gebed voor haar benoem ik haar kwetsbaarheid, haar eenzaamheid, onzichtbaarheid en nog meer. Dan valt de eerste traan in mijn aanwezigheid en ze snuft: begin ik nou te huilen, dat kan toch helemaal niet? Op mijn vraag waarom niet, zegt ze: ik moet de kinderen toch van school halen!
Dan recht ze haar schouders, trekt haar harnas aan en neemt afscheid, Rita de sterke!
Zichtbaar voor mij, en voor zichzelf?

het proces: overeenkomst tussen cliënt en hulpverlener

Zoals een cliënt in een proces komt als hij bij een hulpverlener komt, zo kan de hulpverlener in een proces komen in supervisie of intervisie.

Afgelopen week was het mijn beurt om in te brengen bij supervisie. Ik was in tijden niet zo zenuwachtig geweest.  Zodra ik stilstond bij dit gevoel, wist ik dat ik nu een keuze kon maken: iets inbrengen waardoor ik vooral vaktechnisch zou groeien of iets inbrengen wat mij niet alleen als hulpverlener zou laten groeien, maar wat mij ook als mens, als persoon in zijn geheel zou laten groeien.
De zenuwen wezen mij de weg, tijd voor persoonlijke groei!

Ik heb mijzelf ingebracht, als hulpverlener en als mens. Eerlijk kijken naar mezelf, waar liggen mijn valkuilen, wat zijn de kneuzingen die ik in het verleden heb opgelopen? En welke invloed hebben die op mij, als mens en als hulpverlener?

Wat ik heb ingebracht is eigenlijk heel eenvoudig: ik vind het moeilijk om me aan de afgesproken tijd met mijn cliënt te houden.
Wat zorgde dan voor mijn enorme gevoel van kwetsbaarheid?
De wetenschap wat er ten grondslag ligt aan mijn grenzeloosheid. Grenzen hebben immers alles met mijzelf te maken, met: wie ben ik, wat vind ik van mezelf, mag ik er zijn, durf ik ruimte in te nemen, op eigen grond te staan? Mijn gevoel van kwetsbaar zijn kwam niet uit het niets.

Mijn supervisor wist de pijnpunten op te sporen. Ik kreeg erkenning voor onrecht wat niet eerder als onrecht benoemd was, maar wat mij wel een stuk eigenheid gekost heeft. Ergens had ik het gevoel op de ontleedtafel te liggen, maar het was goed zo. Het was nu de tijd, het maakt mij weer completer, meer mens.
Met elkaar zijn we het proces aangegaan om te onderzoeken waar mijn kwetsingen liggen, want waar je gekwetst bent ligt je valkuil, maar vaak ook je kracht. Met elkaar hebben we gezocht naar fairness, naar de invloed van gebeurtenissen op mijn zelfbeeld, mijn eigenwaarde.
Ik heb meer oog gekregen voor mezelf, voor wie ik ben. En voor de plek die ik in mag nemen, ook in mijn positie als hulpverlener. Mijn innerlijke overtuiging dat ik er mag zijn is gegroeid. En de lat hoeft niet altijd helemaal aan de top te liggen: to be entitled to be a good enough therapist (van B. Krasner) is wat ik mee heb mogen nemen.
Ook de de vergelijking met de groenteboer, die mij als klant meer mee geeft dan waar ik om vraag heeft mij zicht gegeven op wat ik aan het doen ben als ik mijn cliëntencontact uit laat lopen.
Nu een dag later kan ik constateren: het is helend en helpend geweest.
Het is mooi om te ontdekken dat je een bekwaam hulpverlener kunt zijn en tegelijk een kwetsbaar zoekend mens. Dat grenzen aangeven noodzakelijk is.

En dan de cliënt: hoe kwetsbaar, hoe naakt voelt hij zich als hij zijn ziel en zaligheid bij mij bespreekbaar maakt. Wat krijg ik veel toevertrouwd, wat legt hij veel in mijn handen. Ook hij ligt op de ontleedtafel, wetend dat het nodig is, maar gespannen voor wat komen gaat: kan ik de pijn verdragen? Wie heeft oog voor wat ik dragen moet? Wie is er betrouwbaar?
Opnieuw ben ik doordrongen van het unieke van mijn werk: dat mensen hun diepste worstelingen en levensvragen met mij willen delen. Dan word ik stil en denk aan de universele vraag van ieder mens: mag ik er zijn, wie ziet mij en ben ik goed genoeg?