pijnlijke ontdekkingen

Meer doen dan je eigenlijk aankan.

Ja zeggen, terwijl je agenda al zo vol staat.

Altijd klaar staan voor iedereen die je hulp nodig heeft.

Herkenbaar? Voor mij wel, ik zal je eens meenemen naar een jaar of wat geleden.

Onze kinderen mochten altijd vriendjes meenemen, ze konden blijven eten en wij brachten ze wel thuis. Naast ons drukke samengestelde gezin at er minimaal een keer per week iemand of een heel gezin bij ons de warme maaltijd mee. Mijn agenda stond overvol met afspraken, vooral met mensen die ik kon helpen. Ik kwam vrijwel altijd te laat en nee zeggen stond niet in mijn woordenboek.

Mijn kinderen en partner hoefden van mij niet veel te doen, ik haalde boodschappen, deed het huishouden, kookte, waste, streek, maakte boterhammen klaar, limonade in bekers,  hielp op school met sportdagen, overblijven en ga zo maar door. En ik vond het allemaal nog leuk ook!

Ik voelde mij verantwoordelijk voor, ja, waar niet voor?

Het leven overkwam mij. Er kwam iets op mijn pad en ik moest het oplossen. 

Dacht ik.

Tot ik zwaar overspannen raakte en mijn man een burn out kreeg.

En alles stond in een keer stil.

We begrepen beiden dat het tijd was om naar ons zelf te kijken, om te zoeken naar de oorzaak.

Wat we vonden was boeiend, leerzaam, helpend en PIJNLIJK!

Ik neem je graag mee naar mijn ontdekkingsreis.

Als eerste ontdekte ik dat ik reageerde vanuit het patroon wat ik heb geleerd toen ik jong was. Een patroon wat vooral niet handig was voor mezelf!

Als tweede bleek mijn zelfbeeld onduidelijk en mijn eigenwaarde laag te zijn.

Als derde had ik behoefte aan goedkeuring, legde ik mezelf “de nooit goed genoeg”straf op en had ik het gevoel dat ik de wereld moest redden.
Geen dingen om vrolijk van te worden, pijnlijke ontdekkingen.
Strijd tegen oude gedachten en patronen.
Een strijd die soms ineens weer op kan laaien.
Maar ook een die mij zoveel heeft gegeven!
Waardoor ik geworden ben WIE ik nu ben.
Waardoor ik bereikt hebt wat ik nu doe, dat wat bij mij past, waar ik energie van krijg!

Nu werk ik al weer een aantal jaren als hulpverlener voor mensen zoals ik, vastgelopen in patronen, verwachtingen en onrecht. En ik merk dat mijn ontdekkingen van toen, nu onderbouwd door vele uren studie, rechtsgeldig zijn voor veel mensen.

Het heeft van alles te maken met onrecht waarmee je bent geconfronteerd, met grenzen, met wie je bent, hoe je naar jezelf kijkt, hoe waardevol jij jezelf vindt en welke patronen je hebt geleerd.

Het is een reis, waarvan je nooit meer terugkeert. Omdat je er een mooier mens door wordt, completer, meer de mens die je altijd al in je had, maar die niemand ooit nog gezien heeft.

Een reis langs hoogte en diepte punten, met overwinningen en pijnlijke nederlagen. Maar altijd levert die reis je wat op: meer jezelf te zijn!

Als je ook een soortgelijke reis wilt maken om te ontdekken wie JIJ bent, dan loop ik graag een stukje met je mee op je ontdekkingstocht!

Kijk op www.praktijkanitaterlouw.nl/page17.php

Seksueel misbruik binnen een relatie

Samen met haar partner zit ze tegenover me. Bij het afronden van het gesprek en op mijn vraag of ze een nieuwe afspraak willen, zegt ze snel dat ze volgende keer alleen wil komen. En dat ze wil praten over haar, in haar ogen, verkeerde opvattingen op seksueel gebied. En dat ze het nu alvast noemt, omdat ze het anders nooit ter sprake durft te brengen. Hoezo dapper?

Opnieuw is ze bij me, alleen deze keer en ik zeg dat ik haar moedig vind. Dat ze bespreekbaar wil maken wat ze vreest, omdat ze meer wil dan blijven in het verleden.

Stil vertelt ze over haar eerste partner en er is veel wat niet verteld wordt. Maar het is genoeg om te begrijpen dat ze zich op den duur aan hem aanbood, zodat ze tenminste wist wat haar te wachten stond en wanneer.

Dan zegt ze dat ze iedere willekeurige man die tegen haar zou zeggen dat hij seks met haar wil, zijn gang zou laten gaan. Omdat ze geen nee meer zeggen kan. En ze veroordeelt zichzelf daarom, haar nieuwe partner houdt toch van haar, dan hoort ze toch nee te kunnen zeggen?

Ze zegt dat ze zichzelf niet begrijpt, haar huidige partner houdt van haar, maar ze kan het maar niet pakken. En ze voelt zich soms zo afgewezen, als ze naakt naast hem kruipt en hij neemt haar niet.

We zwijgen samen, we praten samen, een half uur later gaat ze weer.

Opnieuw stil, maar ook opgelucht.

Omdat ze eindelijk woorden heeft gevonden,

omdat ze weet dat het tijd nodig heeft,

omdat er nu positieve ervaringen mogen komen tegenover die negatieve,

omdat ze ook mag genieten,

omdat het er gewoon mag zijn

omdat ZIJ er gewoon mag zijn.

update: gespreksgroep samengestelde gezinnen, cursus Grenzen!, folders, fotoshoot

Zo vlak voor de vakantie veel geregeld voor het komende seizoen. Fijn dat ik zoveel kon bereiken en dat nu voor een tijdje los mag laten!

Als eerste heeft Karin Terlouw (www.karinterlouwfotografie.nl) foto's van mij gemaakt voor mijn website en als profielfoto. Je kunt er een aantal van bewonderen via mijn eigen website (www.praktijkanitaterlouw.nl) of op de site van Karin onder Gallerie/portretten. Ze heeft superfoto's gemaakt! Hieronder een voorproefje...

Verder heb ik vanmorgen een traject afgerond met Buurthuis de Hoeksteen, zodat ik daar in oktober/november een cursus Grenzen! mag geven. Deze zal plaatsvinden op dinsdagmorgen van 9.30 -11.00 uur vanaf 4 oktober en dan iedere week (behalve de herfstvakantie).
We hebben afspraken gemaakt over praktische zaken als welke zaal, koffie/thee e.d., maar ook hoe gaan we de pr verzorgen. Onder de vlag van De Hoeksteen brengen zij de cursus onder de aandacht van de pers. In het buurthuis zelf mag ik niet alleen reclame maken voor de cursus Grenzen!, maar ook voor de gespreksgroep voor samengestelde gezinnen.

Voor de gespreksgroep ouders van samengestelde gezinnen zijn de eerste aanmeldingen binnen. Deze avonden zullen bij ons thuis plaatsvinden, ook vanaf 4 oktober, iedere twee weken een avond.
Op dit moment wacht ik op de folders voor de gespreksgroep, het ontwerp ligt bij de drukker.
Na de vakantie wil ik de folders verspreiden via huisartsen, scholen, bibliotheek, maatschappelijk werk De Weringh, buurthuizen en misschien nog meer instanties.
Ik verwacht dat deze avonden heel helpend zullen zijn voor de betrokken ouders. Helpend in hun proces, herkenning van patronen, loslaten van het 'moeten', betrokkenheid op elkaar en ruimte om jezelf te mogen zijn.

Al deze dingen vragen ook aanpassingen van mijn website.Daar ben ik dus volop mee bezig. Alles wat voor de vakantie is afgerond is meegenomen. Tegelijk wil ik niet half overspannen op vakantie, dus dat is een voortdurend zoeken naar balans, een leuke uitdaging!

Voor iedereen die alweer terug is: welkom thuis, werk ze weer!
Voor diegenen die nog weg gaan: een hele fijne tijd, ontspan en geniet!
En voor hen die nu op vakantie zijn: geniet er van en straks weer relaxt aan het werk!

Fotoshoot

Vanavond kwam Karin om een fotoshoot te doen voor nieuwe profielfoto's en voor foto's op mijn website, www.praktijkanitaterlouw.nl
Ik heb al prachtige foto's op haar camera zien staan, maar ik moet geduld hebben.
Geduld.... wie heeft dat uitgevonden?

Net zag ik deze foto op de mail, als voorproefje :-), nu ben ik nog nieuwsgieriger naar de rest!

Wordt vervolgd dus....

Wil je ook op de foto bij Karin? Ze is heel gunstig geprijsd en ze kan er wat leuks van maken!
www.karinterlouwfotografie.nl

zichtbaar zijn

Woensdagmiddag, we vieren de derde verjaardag van mijn bonuskleinzoon. Uitgelaten, maar ook een beetje schuchter staat hij op een grote kruk als we voor hem willen zingen. Eigenlijk durft hij niet zo goed, zoveel grote mensen, zoveel kinderen en hij daar in het midden. Al die ogen op hem gericht - grote zus schiet te hulp: zal ik bij je komen staan? Nu durft hij wel! Al drie jaar, glimmend staat hij midden in de kring. Zichtbaar voor ons allemaal, zichtbaar voor zichzelf.

Woensdagmorgen, Rita zit bij mij, een sterke vrouw, begin veertig. Zorgverlener, moeder van meerdere kinderen en pleegkinderen.
Oudste in een groot gezin met een boerenbedrijf. Al jong hielp Rita mee met de verzorging en opvoeding van de kleintjes, de klusjes in huis en op de boerderij. Vader en moeder werkten hard en Rita hielp mee waar ze kon.
De oudste broer van vader was dominee geworden en vaders vader, Rita's opa was erg trots op zijn oudste zoon.
Rita's vader had het gevoel niet van betekenis te zijn voor opa. Hij werkte de rest van opa's leven hard om diens goedkeuring te krijgen. Hij leidde zijn bedrijf, zijn leven en zijn gezin zoals opa dat wilde. Wachtend op goedkeuring....
Rita schikte zich in de wensen van haar ouders, ze was ijverig, trouw en nauwgezet. Toen haar ouders in haar puberteit er voor kozen om naar een andere, kleine kerk te gaan, volgde ze zonder tegenspraak. Ze kwam hierdoor in een isolement op school en in de buurt.

In mijn gesprek met Rita praten we over haar jeugd. Ik benoem dat ze hard gewerkt heeft en veel verantwoordelijkheid heeft gedragen en ik vraag haar wie dat gezien heeft, wie er oog voor had. Niemand, zegt ze. Ik vraag me hardop af of dat niet eenzaam is geweest en Rita gaat hier direct op in: die eenzaamheid vond ze vreselijk. Maar ja, daar heb ik nooit bij stilgestaan, zo was het nou eenmaal voegt ze er aan toe.

Even later vertelt ze over haar kinderen en de botsingen die af en toe plaatsvinden tussen hen en haar. Ze zegt dat ze zich soms afsluit voor iedereen als ze erg onder druk komt te staan.  Ergens in haar verhaal glipt er ineens uit haar mond: en dan moet ik iets met mijn gevoel, maar mijn gevoel: daar ben ik doodsbang voor!

Ik neem de duplopoppetjes en zet ze neer op tafel. De grote Rita en het kindje Rita, haar ouders met hun kleine kinderen, haar opa en oma. Al pratend bespreken we de indruk dat vader nog iets nodig had van opa. Dat hij daardoor niet de vader voor Rita kon zijn die zij nodig had. Dat er nood was bij Rita's ouders, waardoor Rita zichzelf ging wegcijferen, onzichtbaar werd. Ik zet haar kleine kind op een blokje en ze ziet dat ze daarmee op dezelfde hoogte staat als haar ouders. Er komt nog een blokje bij, ze komt nog hoger te staan, eenzamer ook. Van grote betekenis om het gezin draaiende te houden, niemand die het zag. Zijzelf het minst.

Dan zet ik Rita's kinderen er bij en ik vraag haar wat er gebeurt in een conflict. Wie 'vecht' er met de kinderen? De grote Rita of het kind? Wie roept dat ze zich moeten gedragen, dat ze volgzaam horen te zijn?
Dit is voor Rita een bijzonder moment, zoveel herkenning. Dit geeft een hele grote klik zegt ze zelf.
Ik benoem haar eenzame positie nog een keer, haar harde werken, het verlies van haar eigenheid, het niet stil kunnen staan bij wie zij was of wilde zijn . Ze voegt er aan toe: ik heb eigenlijk geen jeugd gehad, heb nooit kind kunnen wezen. En ja, hoeveel ruimte kun je dan je eigen kinderen geven?

We besluiten het gesprek en in mijn gebed voor haar benoem ik haar kwetsbaarheid, haar eenzaamheid, onzichtbaarheid en nog meer. Dan valt de eerste traan in mijn aanwezigheid en ze snuft: begin ik nou te huilen, dat kan toch helemaal niet? Op mijn vraag waarom niet, zegt ze: ik moet de kinderen toch van school halen!
Dan recht ze haar schouders, trekt haar harnas aan en neemt afscheid, Rita de sterke!
Zichtbaar voor mij, en voor zichzelf?

het proces: overeenkomst tussen cliënt en hulpverlener

Zoals een cliënt in een proces komt als hij bij een hulpverlener komt, zo kan de hulpverlener in een proces komen in supervisie of intervisie.

Afgelopen week was het mijn beurt om in te brengen bij supervisie. Ik was in tijden niet zo zenuwachtig geweest.  Zodra ik stilstond bij dit gevoel, wist ik dat ik nu een keuze kon maken: iets inbrengen waardoor ik vooral vaktechnisch zou groeien of iets inbrengen wat mij niet alleen als hulpverlener zou laten groeien, maar wat mij ook als mens, als persoon in zijn geheel zou laten groeien.
De zenuwen wezen mij de weg, tijd voor persoonlijke groei!

Ik heb mijzelf ingebracht, als hulpverlener en als mens. Eerlijk kijken naar mezelf, waar liggen mijn valkuilen, wat zijn de kneuzingen die ik in het verleden heb opgelopen? En welke invloed hebben die op mij, als mens en als hulpverlener?

Wat ik heb ingebracht is eigenlijk heel eenvoudig: ik vind het moeilijk om me aan de afgesproken tijd met mijn cliënt te houden.
Wat zorgde dan voor mijn enorme gevoel van kwetsbaarheid?
De wetenschap wat er ten grondslag ligt aan mijn grenzeloosheid. Grenzen hebben immers alles met mijzelf te maken, met: wie ben ik, wat vind ik van mezelf, mag ik er zijn, durf ik ruimte in te nemen, op eigen grond te staan? Mijn gevoel van kwetsbaar zijn kwam niet uit het niets.

Mijn supervisor wist de pijnpunten op te sporen. Ik kreeg erkenning voor onrecht wat niet eerder als onrecht benoemd was, maar wat mij wel een stuk eigenheid gekost heeft. Ergens had ik het gevoel op de ontleedtafel te liggen, maar het was goed zo. Het was nu de tijd, het maakt mij weer completer, meer mens.
Met elkaar zijn we het proces aangegaan om te onderzoeken waar mijn kwetsingen liggen, want waar je gekwetst bent ligt je valkuil, maar vaak ook je kracht. Met elkaar hebben we gezocht naar fairness, naar de invloed van gebeurtenissen op mijn zelfbeeld, mijn eigenwaarde.
Ik heb meer oog gekregen voor mezelf, voor wie ik ben. En voor de plek die ik in mag nemen, ook in mijn positie als hulpverlener. Mijn innerlijke overtuiging dat ik er mag zijn is gegroeid. En de lat hoeft niet altijd helemaal aan de top te liggen: to be entitled to be a good enough therapist (van B. Krasner) is wat ik mee heb mogen nemen.
Ook de de vergelijking met de groenteboer, die mij als klant meer mee geeft dan waar ik om vraag heeft mij zicht gegeven op wat ik aan het doen ben als ik mijn cliëntencontact uit laat lopen.
Nu een dag later kan ik constateren: het is helend en helpend geweest.
Het is mooi om te ontdekken dat je een bekwaam hulpverlener kunt zijn en tegelijk een kwetsbaar zoekend mens. Dat grenzen aangeven noodzakelijk is.

En dan de cliënt: hoe kwetsbaar, hoe naakt voelt hij zich als hij zijn ziel en zaligheid bij mij bespreekbaar maakt. Wat krijg ik veel toevertrouwd, wat legt hij veel in mijn handen. Ook hij ligt op de ontleedtafel, wetend dat het nodig is, maar gespannen voor wat komen gaat: kan ik de pijn verdragen? Wie heeft oog voor wat ik dragen moet? Wie is er betrouwbaar?
Opnieuw ben ik doordrongen van het unieke van mijn werk: dat mensen hun diepste worstelingen en levensvragen met mij willen delen. Dan word ik stil en denk aan de universele vraag van ieder mens: mag ik er zijn, wie ziet mij en ben ik goed genoeg?

samengestelde gezinnen, complexe samenlevingsvorm

Samengestelde gezinnen...... samen, je bent bij elkaar, maar je bent niet één. Je bent samen gesteld.
Eerst waren er twee, nu is het één gezin.
Dus toch één? Wel een gezin, maar een samengesteld gezin. Dus twee gezinnen in één? Of wordt het nooit één geheel? Goed passend, op elkaar in gespeeld, elkaar aanvoelend, zorgend, prettig om in te verkeren?

Een samengesteld gezin is tegenwoordig geen uitzonderlijke samenlevingsvorm meer. Dertien jaar geleden hoorde mijn man dat het (ongeveer) de meest complexe samenlevingsvorm is die er bestaat.
Als ik terug kijk op de eerste vijf jaar van ons samengestelde gezin, vraag ik me af hoe we het hebben gered. En hoe al die andere gezinnen het redden, in deze meest complexe samenlevingsvorm.

Met alles wat ik inmiddels heb geleerd, met de levenservaring die ik er bij op heb gedaan, met het vertrouwen dat is gegroeid is het nu niet zo moeilijk meer. Maar die eerste jaren! Tropenjaren, voor ieder gezinslid, wel of niet thuiswonend.
Ik weet nog dat ik gewoon niets snapte van mijn reactie als mijn en zijn kinderen een meningsverschil hadden. En dat hij gewoon niet zag dat zijn kind hem om zijn vinger wond! Belachelijk gewoon!
Dat als onze kinderen door de 'buitenwereld' werden aangevallen, ik ze allemaal met verve verdedigde, zonder onderscheid te maken tussen eigen of stiefkind (bonuskind noem ik ze nu).
Maar als ze onderling ruzie hadden, kon ik maar weinig empathie opbrengen voor mijn bonuskind. Hij belaagde mijn kind! En ik? Ik gedroeg me als een moeder leeuw.

Nu ben ik flink wat jaren verder en ik heb veel geleerd. Niet alleen in het leven, maar ook door de opleidingen die ik de afgelopen jaren heb gevolgd.
Ik snap nu beter hoe het zit met die loyaliteit die speelt tussen kinderen en ouders en die ontbreekt tussen bonus ouders en kinderen.
Ik snap nu dat loyaliteiten tussen partners kunnen botsen met de loyaliteit naar je eigen kind.
En toch, toch gebeurt het nog wel eens dat mijn partner en ik ruzie krijgen, omdat ik vind dat hij!!..... doet bij mijn kind. (andersom gebeurt natuurlijk nooit :-) )
Zo diep gaat het blijkbaar, zo krachtig is dat loyaliteitsgevoel, dat je na 13 jaar daar nog over kunt botsen.

Wij hebben dus enorm geworsteld met alles waar we tegen aan liepen in ons heerlijk ingewikkelde (en ook zeker leuke!) gezin. We voelden ons vaak machteloos.
Wat wij heel erg misten was een klankbord, mensen in een soortgelijke gezinssamenstelling, met herkenbare uitdagingen.
Daarom wil ik, voor al die mensen die in een soortgelijke situatie zitten, de mogelijkheid scheppen om (h)erkenning te vinden, elkaar op weg te helpen en ik wil wat doorgeven van wat ik heb geleerd, wat ons geholpen heeft om ons gezin draaiende te houden en het steeds leuker te gaan vinden.

In september start ik met een gespreksgroep voor ouders van samengestelde gezinnen. De data volgen zo snel mogelijk. Ik ben nog in overleg met twee mogelijke huisvestingen (een school en een praktijkruimte van een kinderpsychologe) of misschien houd ik het ook wel thuis. Even afwachten wat er uit verder overleg naar voren komt. Houd dus ook mijn website in de gaten www.praktijkanitaterlouw.nl  voor nadere bijzonderheden. Ik hoop volgende week meer te weten.

Maar nu eerst nog een middag leertherapie, een ochtend boodschappen doen en dan met mijn vriendje een lang weekend naar Krakau in Polen! Tot volgende week

Weten wie je bent

Gisteravond zijn we naar de musical Mary Poppins geweest.
Een topavond, het was echt gezellig met mijn man, jongste dochter en bonusdochter op stap!

Donderdag had ik supervisie. Twee medestudenten brachten een casus en zichzelf in en hun worsteling om grenzen aan te geven en zichtbaar te zijn.
Vanmorgen viel mij een belangrijke overeenkomst tussen beide gebeurtenissen op.

In de musical voelen de kinderen zich niet gezien, ze vinden het leven niet leuk, ze maken ruzie en hebben weinig contact onderling en met hun ouders.
Dan doet Mary Poppins haar intrede in het gezin. Ze komt na een wens van de kinderen, die geformuleerd hebben wat zij nodig denken te hebben in een Nanny.
Mary is duidelijk naar de kinderen toe, ze geeft grenzen aan ten aanzien van hun gedrag, ze leert ze eigen verantwoordelijkheid te dragen, maar ze neemt ze ook mee naar buiten en laat hen de wereld ontdekken.
Ze ziet de kinderen in hun eigenheid en leert elk kind wat het nodig heeft.
Ze laat het belang van relaties zien en de mogelijkheden die iedereen heeft om wat van zijn of haar leven te maken. Ook hierin weer een stukje eigen verantwoordelijkheid, daarnaast doet ze een beroep op de kinderen om zorg te dragen voor een ander.
Als de kinderen deze wijze lessen oppikken, zie je het hele gezinssysteem veranderen.
De kinderen bemoedigen hun moeder, die tot dan toe de rol vervulde van "de echtgenote van". Moeder gaat meer op eigen grond staan en ze ontdekt haar eigen kracht. Ze zoekt weer verbinding met de kinderen en haar echtgenoot.
Vader is door zijn opvoeding niet in staat zich te verbinden met zijn kinderen, het enige dat telt zijn orde en regels.
Door de liefde die de veranderde moeder aan hem toont en ook de kinderen, die hem hun enige kwartje geven in een financieel moeilijke tijd, begint vader zichzelf te ontdekken.
Hij gaat stil staan bij zijn eigen verlangen, bij wie hij is.
Hij ontdekt dat hij nog een klein jongetje in zich heeft, dat graag wil spelen.
En wat vroeger niet kon, lekker vliegeren, gaat hij nu met zijn zoontje doen. Hij ontdekt dat hij relaties, emotionele verbinding met zijn gezin nodig heeft en belangrijk vindt.
Doordat de kinderen gezien werden door Mary, doordat ze meer leerden wie zij zijn, begint het hele systeem van het gezin te veranderen. De kracht van het contextuele!

Terug naar de supervisie: de collega's die worstelen met heel herkenbare problemen voor onze hele groep, nl.  hoe maak je jezelf zichtbaar, hoe stel je grenzen in tijd en aandacht.
We zijn met elkaar aan het werk geweest om deze collega's zichtbaar te maken. Door te kijken naar het gezin van herkomst, naar de patronen die ieder op zich heeft genomen in dat gezin en welke invloed dat heeft op het professioneel functioneren.
We hebben hen bemoedigd door naar hen te luisteren, hun vragen en hun functioneren serieus te nemen. Zij (en wij) hebben van deze dag geleerd dat we echt op eigen grond mogen gaan staan.
We hebben ons gefocust op wie ben je, wat is je verlangen, waar ligt je verantwoordelijkheid, hoe sta je in relaties, zonder elkaar over één kam te scheren. Nee, juist de eigenheid werd benadrukt.
Ook hier de kracht van contextueel kijken, van meerzijdige partijdigheid, van recht en onrecht onder ogen zien.

Wat deze dag mij heeft opgeleverd, is dat ik weer meer bepaald ben bij dat ik mag zijn wie ik ben. Dat zorg dragen voor de ander ook een evenwicht mag hebben met zorgen voor mezelf. Dat het belangrijk is om gezien te worden en erkenning te krijgen voor wie je bent.

Wat Mary Poppins mij heeft opgeleverd, is de overtuiging dat ieder mens het nodig heeft om gezien te worden, serieus genomen, dat het goed is om aangesproken te worden op wie je bent.

Dit is voor mij de overeenkomst én de winst van deze twee echt totaal verschillende evenementen.
Ontspannend en leerzaam beiden.

Voor wat betreft mijn eigen praktijk: ik ben weer bezig geweest om de cursus over eigenwaarde verder uit te werken. De naam gaat waarschijnlijk worden: weten wie je bent - groeien in zelfkennis en eigenwaarde.
Verder heb ik naar ruimtes geïnformeerd waar ik eventueel de cursus kan geven of de gespreksgroep voor ouders van samengestelde gezinnen kan houden. Hier heb ik nog geen reactie op ontvangen.
Voor komende week staat op het programma dat ik een gesprek heb met een ervaringsdeskundige over zo'n gespreksgroep.
Daarover volgende week meer.

Opnieuw feest en wordt vervolgd.....

Na het feest van mijn ouders, nu 3 weken geleden, vierden we vorige week zaterdag het 60 jarig huwelijksjubileum van Dicks ouders. Opnieuw een mooie en bijzondere dag!

Voor dit feest hebben we een soort levensfilm gemaakt in de afgelopen maanden. We zijn met mijn schoonvader en -moeder naar de plaatsen geweest waar zij hebben gewoond. Daar hebben we hen gefilmd, terwijl ze vertelden over hun leven daar op dat moment. Soms vroegen we verder door over bv. de oorlogstijd die zij beiden zeer bewust hebben meegemaakt, anekdotes over de kinderen, hun werk en belevenissen of we vroegen naar hun ouders en familie.
Daarna kwam de klus van het monteren van al die beelden, muziek er onder, teksten er bijvoegen en er een goedlopend geheel van maken. Vrijdagmiddag kon ik de film in zijn geheel bekijken, kopiëren en op dvd's branden, een voorkantje erbij printen en toen was het af. Pfff, net op tijd!

De vertoning op zaterdag was al een feest op zich, herkenning bij de kinderen en sommige kleinkinderen, maar ook ingespannen gezichten om maar niets te missen van het leven van opa en oma.
Mijn schoonouders die beiden geraakt waren door de inhoud en de vorm, de ingelaste foto's uit de oude doos en de muziek:  alles bij elkaar was het zeker de moeite waard!
Op deze manier hebben wij een goede herinnering aan mijn schoonouders. Ook zij zijn zichtbaar geworden in hun familie. We hebben een soort monument voor hen opgericht. Echt gaaf om te doen, om hieraan mee te werken (met dank aan mijn jongste broer voor het idee).

Voor wat betreft de praktijk: deze week heb ik mijn factuur ontworpen en de voorkant van de folder.
In grote lijnen heb ik voor de folder de inhoud helder, nu nog stroomlijnen en afwerken.
Ook heb ik in grote lijnen de inhoud voor een cursus van 5 dagdelen : "werken aan een beter zelfbeeld" op  papier gezet. Werken aan een beter zelfbeeld is de werktitel, als iemand nog een idee heeft voor iets meer aansprekends dan houdt ik me aanbevolen :-).

Verder ben ik aan het brainstormen over een cursus of coachingstraject over grenzen aangeven en nee zeggen (en dat het liefst zonder schuldgevoel over te houden).

Zoals je ziet gaat het niet snel, maar gebeurt er wel het een en ander. Ik ben zelf in ieder geval tevreden met de voortgang.

Verbinding en erkenning door het onnoembare te vertellen

Een dikke week geleden vierden mijn ouders hun huwelijksjubileum. Het was een feestelijke dag, bijzonder om te zien dat ruim 60 kinderen, klein- en achterkleinkinderen zijn voortgekomen uit deze twee mensen.

In de nacht voor het feest stond ik stil bij hun leven en kwam tot de conclusie dat ik ze zo bijzonder vind, dat ik daar aandacht aan wilde geven.

Bij ons thuis is het niet de gewoonte om te praten over moeilijke zaken: als je iets niet bespreekt is het ook niet zo zwaar. Dit levert natuurlijk een soort veiligheid op, maar het kost ook wat: een stuk eigenheid en kleur aan ieder van ons.

In de afgelopen jaren heb ik geleerd om kwetsbaar te durven zijn, om ook moeilijke dingen bespreekbaar te maken en dat heeft mij meer mens gemaakt. Ik gunde het mijn ouders om ook meer zichtbaar te worden voor hun kinderen en kleinkinderen.

Op de dag van het feest heb ik verteld dat ik de traditie van feest vieren op jubileumjaren graag wil voortzetten, maar dat ik de gezinstraditie van het onbespreekbaar laten van moeilijke dingen wilde verbreken.

Ik heb verteld dat iedereen zijn processen doormaakt, dat wij als ouders het beste wat we hebben aan onze kinderen meegeven, zoals zij dat doen met hun kinderen en zoals mijn ouders dat hebben gedaan bij ons.

Maar dat niemand van ons zijn kinderen alles kan geven wat ze nodig hebben.

Daarna heb ik een aantal zaken verteld die moeilijk waren in het leven van mijn ouders. Gebeurtenissen die gemakkelijk hadden kunnen leiden tot verwijdering en scheiding van mijn ouders, maar die zij hebben omgebogen tot een verbinding tussen hen beiden.

Onrechtvaardige gebeurtenissen die hen overkwamen, zoals een ongeluk en ziekte.

Maar ook honger en onveiligheid in de oorlog, beschietingen, gescheiden zijn van hun ouders door de omstandigheden e.d.

Toch zijn zij na 55 jaar nog steeds bij elkaar en houden ze nog steeds van elkaar. Super gaaf toch?

Na het vertellen van die hindernissen in hun leven, heeft mijn vader zijn emoties met ons gedeeld.

Later onder het barbecueën kwamen veel jongvolwassen neven en nichten naar me toe om me te bedanken voor het belichten van die andere kant van hun grootouders. Dat ze nu meer zien dan de lieve zorgzame oma die hen graag verwend en de opa met de twee rechterhanden. Dat ze voor het eerst stil hebben gestaan bij het feit dat ook opa en oma een verleden hebben, dat ze moeilijkheden hebben meegemaakt en dat die hen gevormd hebben.

Mijn vader en moeder hebben meer kleur gekregen in onze ogen, omdat ze meer zichtbaar zijn geworden. Het heeft een verbondenheid opgeleverd tussen de kinderen en kleinkinderen die bijna tastbaar was. We hebben samen emoties gedeeld, een traan gelaten om dat wat zo moeilijk is geweest voor onze (groot)ouders.

Mijn ouders hebben van ons erkenning gekregen voor al dat onrecht in hun leven EN erkenning voor hun inzet  in ons leven. Al met al was het een geweldige dag!

Wat betreft mijn praktijk: ik heb bij de bibliotheek een aanvraag ingediend om daar eens per maand een inloopspreekuur te mogen houden en eenmalig een workshop voor ouders van samengestelde gezinnen.

Helaas is mijn aanvraag na 2 dagen al afgewezen. 

Op zoek naar nieuwe mogelijkheden voor mijn praktijk, naar nieuwe mogelijkheden voor mij!  www.praktijkanitaterlouw.nl

who am I en andere zaken

Vorige week beloofde ik om wat over mezelf te vertellen, voor wie me niet kent: ik ben getrouwd, heb 4 kinderen en 6 stiefkinderen en 10 stiefkleinkinderen :-), dat hoor je toch maar weinig mensen zeggen he? Ik doe het ook maar niet meer, meestal zeg ik: de kleinkinderen van mijn man.
Onze kinderen variëren in leeftijd van 10 tot 36 jaar, de kleinkinderen van 10 jaar tot ongeboren. We hebben dus van alles wat.

Toen mijn man en ik zo'n 13 jaar geleden voor elkaar kozen, waren we vooral gek op elkaar en hoe het met de kinderen zou gaan, zagen we wel. Volkomen onbewust van wat ons te wachten stond!
Na een paar jaar een samengesteld gezin, liep ik vast. Ik ben hulp gaan zoeken en een contextuele pastorale cursus gaan volgen om meer inzicht te krijgen in mezelf en anderen. Wat zorgt er voor dat ik zo reageer, waarom vind ik dat moeilijk, wat drijft mijn kind, waarom maak ik ruzie over.... enz. Maar ook: wat gaat er goed, wie ben ik en wat wil ik, grenzen aangeven mag (grenzen zijn zelfs noodzakelijk!) en conflicten mogen er zijn. Dit is een proces wat toen begonnen is en wat  nog steeds gaande is.
Nu 8 jaar verder kijk ik terug en sta verbaasd wat ik allemaal heb geleerd en hoe het leven, ikzelf en ons gezin (weer) leuk zijn geworden.

En dat wat ik heb geleerd, wil ik graag doorgeven.
Doorgeven aan al die mensen, die net als ik was, nog onbewust zijn. Voor wie het leven zwaar is en uitzichtloos. Naar hen wil ik luisteren en hen spiegelen, kijken naar wat er goed gaat en dat uitbouwen. Met hen onderzoeken waar ze vandaan komen, wat hen gevormd heeft, of het rechtvaardig was en stilstaan bij hun verdriet en gemis. Erkenning geven voor hun inzet of voor het onrecht wat hen is overkomen.
Zodat ook zij kunnen groeien en sterker worden, zodat ook zij mogen worden wie ze zijn, zodat ook zij weer kunnen genieten van het leven, zichzelf en elkaar.
Dat is mijn drive om als contextueel hulpverlener te werken, om lessen te ontwikkelen en te geven en ook om voor mezelf te beginnen. Zodat ook inwoners van Heerhugowaard, Alkmaar en de hele kop van Noord Holland hulp kunnen krijgen als dit is wat bij hen past.
De website van mijn praktijk is te vinden op www.praktijkanitaterlouw.nl

Wat betreft de naamsbekendheid vergroten van mijn net gestarte praktijk: ik ben aan het twitteren geslagen! Ik voel me wel een twitteranalfabeet, maar geniet er ook van. Nieuwe contacten opdoen, links volgen die worden doorgegeven, leren over van alles wat met een praktijk te maken heeft, echt leuk, informatief en gezellig zelfs. Wil je me volgen: @anitaterlouw, lekker simpel dus.

een nieuw begin?!

Vandaag is het ruim 5 maanden geleden dat ik met mijn vriendin bij de Kamer van Koophandel stond en mij heb laten inschrijven als zelfstandige zonder personeel.
De praktijk Anita Terlouw werd geboren in de maanden daarna.
Er ging veel tijd zitten in het uitzoeken waar je aan moet voldoen belasting technisch, administratief, maar ook professioneel op vakgebied. Uren gesurfd om informatie te vinden, lang leve internet!
Gepiekerd over de naam, een website ontworpen, visitekaartjes gemaakt, een overeenkomst opgesteld voor cliënten en ga zo maar door.
Nu is het moment gekomen om de volgende stap te zetten: meer naamsbekendheid voor de praktijk Anita Terlouw.
Ik wil jullie uitnodigen om met me mee te gaan op deze reis.
Plannen genoeg: korte cursussen opzetten b.v. werken aan eigenwaarde, een gespreksgroep opstarten voor ouders in samengestelde gezinnen, publiciteit daar voor zoeken in de weekkrantjes in de buurt, ruimte zoeken om dit alles te laten plaatsvinden en een folder ontwerpen.
Ik sta open voor meer ideeën!
In mijn volgende blog zal ik me fatsoenlijk voorstellen en wat over mezelf vertellen, tot dan!