woensdag 28 september 2011

pijnlijke ontdekkingen

Meer doen dan je eigenlijk aankan.
Ja zeggen, terwijl je agenda al zo vol staat.
Altijd klaar staan voor iedereen die je hulp nodig heeft.
Herkenbaar? Voor mij wel, ik zal je eens meenemen naar een jaar of wat geleden.

Onze kinderen mochten altijd vriendjes meenemen, ze konden blijven eten en wij brachten ze wel thuis. Naast ons drukke samengestelde gezin at er minimaal een keer per week iemand of een heel gezin bij ons de warme maaltijd mee. Mijn agenda stond overvol met afspraken, vooral met mensen die ik kon helpen. Ik kwam vrijwel altijd te laat en nee zeggen stond niet in mijn woordenboek.
Mijn kinderen en partner hoefden van mij niet veel te doen, ik haalde boodschappen, deed het huishouden, kookte, waste, streek, maakte boterhammen klaar, limonade in bekers,  hielp op school met sportdagen, overblijven en ga zo maar door. En ik vond het allemaal nog leuk ook!
Ik voelde mij verantwoordelijk voor, ja, waar niet voor?
Het leven overkwam mij. Er kwam iets op mijn pad en ik moest het oplossen. 
Dacht ik.

Tot ik zwaar overspannen raakte en mijn man een burn out kreeg.
En alles stond in een keer stil.

We begrepen beiden dat het tijd was om naar ons zelf te kijken, om te zoeken naar de oorzaak.
Wat we vonden was boeiend, leerzaam, helpend en PIJNLIJK!

Ik neem je graag mee naar mijn ontdekkingsreis.
Als eerste ontdekte ik dat ik reageerde vanuit het patroon wat ik heb geleerd toen ik jong was. Een patroon wat vooral niet handig was voor mezelf!
Als tweede bleek mijn zelfbeeld onduidelijk en mijn eigenwaarde laag te zijn.
Als derde had ik behoefte aan goedkeuring, legde ik mezelf “de nooit goed genoeg”straf op en had ik het gevoel dat ik de wereld moest redden.
Geen dingen om vrolijk van te worden, pijnlijke ontdekkingen.
Strijd tegen oude gedachten en patronen.
Een strijd die soms ineens weer op kan laaien.
Maar ook een die mij zoveel heeft gegeven!
Waardoor ik geworden ben WIE ik nu ben.
Waardoor ik bereikt hebt wat ik nu doe, dat wat bij mij past, waar ik energie van krijg!

Nu werk ik al weer een aantal jaren als hulpverlener voor mensen zoals ik, vastgelopen in patronen, verwachtingen en onrecht. En ik merk dat mijn ontdekkingen van toen, nu onderbouwd door vele uren studie, rechtsgeldig zijn voor veel mensen.
Het heeft van alles te maken met onrecht waarmee je bent geconfronteerd, met grenzen, met wie je bent, hoe je naar jezelf kijkt, hoe waardevol jij jezelf vindt en welke patronen je hebt geleerd.

Het is een reis, waarvan je nooit meer terugkeert. Omdat je er een mooier mens door wordt, completer, meer de mens die je altijd al in je had, maar die niemand ooit nog gezien heeft.
Een reis langs hoogte en diepte punten, met overwinningen en pijnlijke nederlagen. Maar altijd levert die reis je wat op: meer jezelf te zijn!

Als je ook een soortgelijke reis wilt maken om te ontdekken wie JIJ bent, dan loop ik graag een stukje met je mee op je ontdekkingstocht!


donderdag 8 september 2011

Seksueel misbruik binnen een relatie

Samen met haar partner zit ze tegenover me. Bij het afronden van het gesprek en op mijn vraag of ze een nieuwe afspraak willen, zegt ze snel dat ze volgende keer alleen wil komen. En dat ze wil praten over haar, in haar ogen, verkeerde opvattingen op seksueel gebied. En dat ze het nu alvast noemt, omdat ze het anders nooit ter sprake durft te brengen. Hoezo dapper?

Opnieuw is ze bij me, alleen deze keer en ik zeg dat ik haar moedig vind. Dat ze bespreekbaar wil maken wat ze vreest, omdat ze meer wil dan blijven in het verleden.

Stil vertelt ze over haar eerste partner en er is veel wat niet verteld wordt. Maar het is genoeg om te begrijpen dat ze zich op den duur aan hem aanbood, zodat ze tenminste wist wat haar te wachten stond en wanneer.

Dan zegt ze dat ze iedere willekeurige man die tegen haar zou zeggen dat hij seks met haar wil, zijn gang zou laten gaan. Omdat ze geen nee meer zeggen kan. En ze veroordeelt zichzelf daarom, haar nieuwe partner houdt toch van haar, dan hoort ze toch nee te kunnen zeggen?

Ze zegt dat ze zichzelf niet begrijpt, haar huidige partner houdt van haar, maar ze kan het maar niet pakken. En ze voelt zich soms zo afgewezen, als ze naakt naast hem kruipt en hij neemt haar niet.

We zwijgen samen, we praten samen, een half uur later gaat ze weer.
Opnieuw stil, maar ook opgelucht.
Omdat ze eindelijk woorden heeft gevonden,
omdat ze weet dat het tijd nodig heeft,
omdat er nu positieve ervaringen mogen komen tegenover die negatieve,
omdat ze ook mag genieten,
omdat het er gewoon mag zijn

omdat ZIJ er gewoon mag zijn.