Al gepensioneerd zijn ze, bezig met hun tweede huwelijk na het wegvallen van hun eerdere partners. Hij is zo’n vijf jaar ouder dan zij.
Jeugdliefdes en zo blij dat ze elkaar weer vonden!
Zij was zo lief vroeger, volgzaam en ze bewonderde hem in alles wat hij deed.
Hij was zo grappig en charmant, gezellig en altijd vol verhalen.
Nu bijna vijftig jaar later zitten ze tegenover mij. Ze zijn inmiddels zo´n twaalf jaar samen.
Zij verwijt hem dat hij haar geen ruimte geeft en vooral dat hij altijd kritiek heeft op haar.
Hij repliceert dat zij er zo’n rommeltje van maakt, daar moet hij wel wat van zeggen!
De jeugd is voorbij, de liefde ook?
We bespreken wat er gebeurt, hoe het voelt als de ander zus of zo doet, we kijken naar de patronen waar ze in deze twaalf jaar in terecht zijn gekomen.
We kijken naar hun eerste relatie, hun verwachtingen en naar beider gezinnen van herkomst.
Een grotere tegenstelling is haast niet mogelijk, is dit op deze leeftijd nog te repareren?
Zij geeft aan dat ze wil genieten van hun laatste jaren en hij beaamt dat. We zijn toch niet met elkaar getrouwd om elke dag ruzie te maken?
Goed gemotiveerd om aan het werk te gaan, een stevige basis voor onze gesprekken.
Wat opvalt is dat hij zo verschrikkelijk hard werkt en dat hij het moeilijk vindt om stil te staan bij zichzelf.
We onderzoeken zijn gezin van herkomst uitgebreider en schrijnend komen zijn verliezen aan het licht. Vlak voor de oorlog geboren, hij weet nog dat ze bloembollen moesten eten, in de rij stonden voor de gaarkeukens. Hij weet dat zijn ouders bezig waren met overleven, niet met liefhebben. Al jong moest hij voor zichzelf zorgen en vooral niet lastig zijn, de pijn bij vooral moeder was te groot.
En hier ontdekken we zijn overlevingsstrategie: orde en structuur in je leven aanbrengen, hard werken, niet stilstaan bij jezelf, niemand tot last zijn – zo heeft hij ook het overlijden van zijn eerste vrouw een plaats gegeven.
De orde en structuur hebben hem houvast gegeven, hem beschermt tegen gevaar en pijn als een harnas. Dat Harnas was passend om te kunnen overleven, om de pijn van het niet gezien zijn te kunnen dragen, om het verdriet van het over het hoofd gezien worden te vergeten.
Een harnas zorgt voor veiligheid en bescherming.
Een harnas creëert ook afstand, lekker knuffelen is er niet bij!
Door een harnas ben je ook een soort van onzichtbaar, je kunt jezelf niet uitgebreid bewonderen in de spiegel en de ander kan jou als persoon ook niet echt zien.
Een harnas kan gaan knellen als je groter groeit.
We bespreken de functie van het Harnas, hoe belangrijk het geweest is. En of het nu nog nodig is.
Een pittige maar prachtige sessie!
Inmiddels zijn we flink wat weken verder.
We spreken elkaar nog geregeld en op mijn vraag hoe het met hen gaat, antwoordt zij dat hij vrijwel geen kritiek meer heeft op haar. Ze lacht naar hem en daarna naar mij.
Het leven is weer leuker geworden, hun relatie is weer de moeite waard.
Als ik vraag wat er bij hem verandert is, vertelt hij dat hij zich ineens realiseerde dat hij zijn Harnas af en toe uit kan doen. Dat hij de afstand die het Harnas schept, niet wil. Dat hij bij haar wil zijn in plaats van tegenover haar. Dat zij niet de vijand is, maar zijn partner.
Er blijft genoeg te praten over, de volgende afspraak staat al vast.
Maar ze hebben elkaar niet weer gevonden om elke dag ruzie te maken, de liefde is niet weg zoals hun jeugd.
