Samengestelde gezinnen...... samen, je bent bij elkaar, maar je bent niet één. Je bent samen gesteld.
Eerst waren er twee, nu is het één gezin.
Dus toch één? Wel een gezin, maar een samengesteld gezin. Dus twee gezinnen in één? Of wordt het nooit één geheel? Goed passend, op elkaar in gespeeld, elkaar aanvoelend, zorgend, prettig om in te verkeren?
Een samengesteld gezin is tegenwoordig geen uitzonderlijke samenlevingsvorm meer. Dertien jaar geleden hoorde mijn man dat het (ongeveer) de meest complexe samenlevingsvorm is die er bestaat.
Als ik terug kijk op de eerste vijf jaar van ons samengestelde gezin, vraag ik me af hoe we het hebben gered. En hoe al die andere gezinnen het redden, in deze meest complexe samenlevingsvorm.
Met alles wat ik inmiddels heb geleerd, met de levenservaring die ik er bij op heb gedaan, met het vertrouwen dat is gegroeid is het nu niet zo moeilijk meer. Maar die eerste jaren! Tropenjaren, voor ieder gezinslid, wel of niet thuiswonend.
Ik weet nog dat ik gewoon niets snapte van mijn reactie als mijn en zijn kinderen een meningsverschil hadden. En dat hij gewoon niet zag dat zijn kind hem om zijn vinger wond! Belachelijk gewoon!
Dat als onze kinderen door de 'buitenwereld' werden aangevallen, ik ze allemaal met verve verdedigde, zonder onderscheid te maken tussen eigen of stiefkind (bonuskind noem ik ze nu).
Maar als ze onderling ruzie hadden, kon ik maar weinig empathie opbrengen voor mijn bonuskind. Hij belaagde mijn kind! En ik? Ik gedroeg me als een moeder leeuw.
Nu ben ik flink wat jaren verder en ik heb veel geleerd. Niet alleen in het leven, maar ook door de opleidingen die ik de afgelopen jaren heb gevolgd.
Ik snap nu beter hoe het zit met die loyaliteit die speelt tussen kinderen en ouders en die ontbreekt tussen bonus ouders en kinderen.
Ik snap nu dat loyaliteiten tussen partners kunnen botsen met de loyaliteit naar je eigen kind.
En toch, toch gebeurt het nog wel eens dat mijn partner en ik ruzie krijgen, omdat ik vind dat hij!!..... doet bij mijn kind. (andersom gebeurt natuurlijk nooit :-) )
Zo diep gaat het blijkbaar, zo krachtig is dat loyaliteitsgevoel, dat je na 13 jaar daar nog over kunt botsen.
Wij hebben dus enorm geworsteld met alles waar we tegen aan liepen in ons heerlijk ingewikkelde (en ook zeker leuke!) gezin. We voelden ons vaak machteloos.
Wat wij heel erg misten was een klankbord, mensen in een soortgelijke gezinssamenstelling, met herkenbare uitdagingen.
Daarom wil ik, voor al die mensen die in een soortgelijke situatie zitten, de mogelijkheid scheppen om (h)erkenning te vinden, elkaar op weg te helpen en ik wil wat doorgeven van wat ik heb geleerd, wat ons geholpen heeft om ons gezin draaiende te houden en het steeds leuker te gaan vinden.
In september start ik met een gespreksgroep voor ouders van samengestelde gezinnen. De data volgen zo snel mogelijk. Ik ben nog in overleg met twee mogelijke huisvestingen (een school en een praktijkruimte van een kinderpsychologe) of misschien houd ik het ook wel thuis. Even afwachten wat er uit verder overleg naar voren komt. Houd dus ook mijn website in de gaten www.praktijkanitaterlouw.nl voor nadere bijzonderheden. Ik hoop volgende week meer te weten.
Maar nu eerst nog een middag leertherapie, een ochtend boodschappen doen en dan met mijn vriendje een lang weekend naar Krakau in Polen! Tot volgende week
Geen opmerkingen:
Een reactie posten