samengestelde gezinnen, complexe samenlevingsvorm

Samengestelde gezinnen...... samen, je bent bij elkaar, maar je bent niet één. Je bent samen gesteld.
Eerst waren er twee, nu is het één gezin.
Dus toch één? Wel een gezin, maar een samengesteld gezin. Dus twee gezinnen in één? Of wordt het nooit één geheel? Goed passend, op elkaar in gespeeld, elkaar aanvoelend, zorgend, prettig om in te verkeren?

Een samengesteld gezin is tegenwoordig geen uitzonderlijke samenlevingsvorm meer. Dertien jaar geleden hoorde mijn man dat het (ongeveer) de meest complexe samenlevingsvorm is die er bestaat.
Als ik terug kijk op de eerste vijf jaar van ons samengestelde gezin, vraag ik me af hoe we het hebben gered. En hoe al die andere gezinnen het redden, in deze meest complexe samenlevingsvorm.

Met alles wat ik inmiddels heb geleerd, met de levenservaring die ik er bij op heb gedaan, met het vertrouwen dat is gegroeid is het nu niet zo moeilijk meer. Maar die eerste jaren! Tropenjaren, voor ieder gezinslid, wel of niet thuiswonend.
Ik weet nog dat ik gewoon niets snapte van mijn reactie als mijn en zijn kinderen een meningsverschil hadden. En dat hij gewoon niet zag dat zijn kind hem om zijn vinger wond! Belachelijk gewoon!
Dat als onze kinderen door de 'buitenwereld' werden aangevallen, ik ze allemaal met verve verdedigde, zonder onderscheid te maken tussen eigen of stiefkind (bonuskind noem ik ze nu).
Maar als ze onderling ruzie hadden, kon ik maar weinig empathie opbrengen voor mijn bonuskind. Hij belaagde mijn kind! En ik? Ik gedroeg me als een moeder leeuw.

Nu ben ik flink wat jaren verder en ik heb veel geleerd. Niet alleen in het leven, maar ook door de opleidingen die ik de afgelopen jaren heb gevolgd.
Ik snap nu beter hoe het zit met die loyaliteit die speelt tussen kinderen en ouders en die ontbreekt tussen bonus ouders en kinderen.
Ik snap nu dat loyaliteiten tussen partners kunnen botsen met de loyaliteit naar je eigen kind.
En toch, toch gebeurt het nog wel eens dat mijn partner en ik ruzie krijgen, omdat ik vind dat hij!!..... doet bij mijn kind. (andersom gebeurt natuurlijk nooit :-) )
Zo diep gaat het blijkbaar, zo krachtig is dat loyaliteitsgevoel, dat je na 13 jaar daar nog over kunt botsen.

Wij hebben dus enorm geworsteld met alles waar we tegen aan liepen in ons heerlijk ingewikkelde (en ook zeker leuke!) gezin. We voelden ons vaak machteloos.
Wat wij heel erg misten was een klankbord, mensen in een soortgelijke gezinssamenstelling, met herkenbare uitdagingen.
Daarom wil ik, voor al die mensen die in een soortgelijke situatie zitten, de mogelijkheid scheppen om (h)erkenning te vinden, elkaar op weg te helpen en ik wil wat doorgeven van wat ik heb geleerd, wat ons geholpen heeft om ons gezin draaiende te houden en het steeds leuker te gaan vinden.

In september start ik met een gespreksgroep voor ouders van samengestelde gezinnen. De data volgen zo snel mogelijk. Ik ben nog in overleg met twee mogelijke huisvestingen (een school en een praktijkruimte van een kinderpsychologe) of misschien houd ik het ook wel thuis. Even afwachten wat er uit verder overleg naar voren komt. Houd dus ook mijn website in de gaten www.praktijkanitaterlouw.nl  voor nadere bijzonderheden. Ik hoop volgende week meer te weten.

Maar nu eerst nog een middag leertherapie, een ochtend boodschappen doen en dan met mijn vriendje een lang weekend naar Krakau in Polen! Tot volgende week

Weten wie je bent

Gisteravond zijn we naar de musical Mary Poppins geweest.
Een topavond, het was echt gezellig met mijn man, jongste dochter en bonusdochter op stap!

Donderdag had ik supervisie. Twee medestudenten brachten een casus en zichzelf in en hun worsteling om grenzen aan te geven en zichtbaar te zijn.
Vanmorgen viel mij een belangrijke overeenkomst tussen beide gebeurtenissen op.

In de musical voelen de kinderen zich niet gezien, ze vinden het leven niet leuk, ze maken ruzie en hebben weinig contact onderling en met hun ouders.
Dan doet Mary Poppins haar intrede in het gezin. Ze komt na een wens van de kinderen, die geformuleerd hebben wat zij nodig denken te hebben in een Nanny.
Mary is duidelijk naar de kinderen toe, ze geeft grenzen aan ten aanzien van hun gedrag, ze leert ze eigen verantwoordelijkheid te dragen, maar ze neemt ze ook mee naar buiten en laat hen de wereld ontdekken.
Ze ziet de kinderen in hun eigenheid en leert elk kind wat het nodig heeft.
Ze laat het belang van relaties zien en de mogelijkheden die iedereen heeft om wat van zijn of haar leven te maken. Ook hierin weer een stukje eigen verantwoordelijkheid, daarnaast doet ze een beroep op de kinderen om zorg te dragen voor een ander.
Als de kinderen deze wijze lessen oppikken, zie je het hele gezinssysteem veranderen.
De kinderen bemoedigen hun moeder, die tot dan toe de rol vervulde van "de echtgenote van". Moeder gaat meer op eigen grond staan en ze ontdekt haar eigen kracht. Ze zoekt weer verbinding met de kinderen en haar echtgenoot.
Vader is door zijn opvoeding niet in staat zich te verbinden met zijn kinderen, het enige dat telt zijn orde en regels.
Door de liefde die de veranderde moeder aan hem toont en ook de kinderen, die hem hun enige kwartje geven in een financieel moeilijke tijd, begint vader zichzelf te ontdekken.
Hij gaat stil staan bij zijn eigen verlangen, bij wie hij is.
Hij ontdekt dat hij nog een klein jongetje in zich heeft, dat graag wil spelen.
En wat vroeger niet kon, lekker vliegeren, gaat hij nu met zijn zoontje doen. Hij ontdekt dat hij relaties, emotionele verbinding met zijn gezin nodig heeft en belangrijk vindt.
Doordat de kinderen gezien werden door Mary, doordat ze meer leerden wie zij zijn, begint het hele systeem van het gezin te veranderen. De kracht van het contextuele!

Terug naar de supervisie: de collega's die worstelen met heel herkenbare problemen voor onze hele groep, nl.  hoe maak je jezelf zichtbaar, hoe stel je grenzen in tijd en aandacht.
We zijn met elkaar aan het werk geweest om deze collega's zichtbaar te maken. Door te kijken naar het gezin van herkomst, naar de patronen die ieder op zich heeft genomen in dat gezin en welke invloed dat heeft op het professioneel functioneren.
We hebben hen bemoedigd door naar hen te luisteren, hun vragen en hun functioneren serieus te nemen. Zij (en wij) hebben van deze dag geleerd dat we echt op eigen grond mogen gaan staan.
We hebben ons gefocust op wie ben je, wat is je verlangen, waar ligt je verantwoordelijkheid, hoe sta je in relaties, zonder elkaar over één kam te scheren. Nee, juist de eigenheid werd benadrukt.
Ook hier de kracht van contextueel kijken, van meerzijdige partijdigheid, van recht en onrecht onder ogen zien.

Wat deze dag mij heeft opgeleverd, is dat ik weer meer bepaald ben bij dat ik mag zijn wie ik ben. Dat zorg dragen voor de ander ook een evenwicht mag hebben met zorgen voor mezelf. Dat het belangrijk is om gezien te worden en erkenning te krijgen voor wie je bent.

Wat Mary Poppins mij heeft opgeleverd, is de overtuiging dat ieder mens het nodig heeft om gezien te worden, serieus genomen, dat het goed is om aangesproken te worden op wie je bent.

Dit is voor mij de overeenkomst én de winst van deze twee echt totaal verschillende evenementen.
Ontspannend en leerzaam beiden.

Voor wat betreft mijn eigen praktijk: ik ben weer bezig geweest om de cursus over eigenwaarde verder uit te werken. De naam gaat waarschijnlijk worden: weten wie je bent - groeien in zelfkennis en eigenwaarde.
Verder heb ik naar ruimtes geïnformeerd waar ik eventueel de cursus kan geven of de gespreksgroep voor ouders van samengestelde gezinnen kan houden. Hier heb ik nog geen reactie op ontvangen.
Voor komende week staat op het programma dat ik een gesprek heb met een ervaringsdeskundige over zo'n gespreksgroep.
Daarover volgende week meer.

Opnieuw feest en wordt vervolgd.....

Na het feest van mijn ouders, nu 3 weken geleden, vierden we vorige week zaterdag het 60 jarig huwelijksjubileum van Dicks ouders. Opnieuw een mooie en bijzondere dag!

Voor dit feest hebben we een soort levensfilm gemaakt in de afgelopen maanden. We zijn met mijn schoonvader en -moeder naar de plaatsen geweest waar zij hebben gewoond. Daar hebben we hen gefilmd, terwijl ze vertelden over hun leven daar op dat moment. Soms vroegen we verder door over bv. de oorlogstijd die zij beiden zeer bewust hebben meegemaakt, anekdotes over de kinderen, hun werk en belevenissen of we vroegen naar hun ouders en familie.
Daarna kwam de klus van het monteren van al die beelden, muziek er onder, teksten er bijvoegen en er een goedlopend geheel van maken. Vrijdagmiddag kon ik de film in zijn geheel bekijken, kopiëren en op dvd's branden, een voorkantje erbij printen en toen was het af. Pfff, net op tijd!

De vertoning op zaterdag was al een feest op zich, herkenning bij de kinderen en sommige kleinkinderen, maar ook ingespannen gezichten om maar niets te missen van het leven van opa en oma.
Mijn schoonouders die beiden geraakt waren door de inhoud en de vorm, de ingelaste foto's uit de oude doos en de muziek:  alles bij elkaar was het zeker de moeite waard!
Op deze manier hebben wij een goede herinnering aan mijn schoonouders. Ook zij zijn zichtbaar geworden in hun familie. We hebben een soort monument voor hen opgericht. Echt gaaf om te doen, om hieraan mee te werken (met dank aan mijn jongste broer voor het idee).

Voor wat betreft de praktijk: deze week heb ik mijn factuur ontworpen en de voorkant van de folder.
In grote lijnen heb ik voor de folder de inhoud helder, nu nog stroomlijnen en afwerken.
Ook heb ik in grote lijnen de inhoud voor een cursus van 5 dagdelen : "werken aan een beter zelfbeeld" op  papier gezet. Werken aan een beter zelfbeeld is de werktitel, als iemand nog een idee heeft voor iets meer aansprekends dan houdt ik me aanbevolen :-).

Verder ben ik aan het brainstormen over een cursus of coachingstraject over grenzen aangeven en nee zeggen (en dat het liefst zonder schuldgevoel over te houden).

Zoals je ziet gaat het niet snel, maar gebeurt er wel het een en ander. Ik ben zelf in ieder geval tevreden met de voortgang.